Muzyka, która pomnaża talenty. Warsztaty Dzieła Muzycznego Synodu we Wrocławiu

Dzieło Muzyczne Archidiecezji Wrocławskiej w parafii na wrocławskich Krzykach.fot. Maciej Rajfur

Dzieło Muzyczne Archidiecezji Wrocławskiej w parafii na wrocławskich Krzykach.

Od 13 listopada w parafii pw. Trójcy Świętej odbywały się warsztaty Dzieła Muzycznego Synodu Archidiecezji Wrocławskiej. Ich zwieńczeniem była niedzielna uroczysta suma z udziałem muzyków zaangażowanych w inicjatywę. Mszy św. przewodniczył i homilię wygłosił ks. dr Piotr Żuber, kanclerz Kurii Metropolitalnej Wrocławskiej.

W nawiązaniu do ewangelicznej przypowieści o talentach ks. Żuber zachęcał uczestników liturgii do odkrywania otrzymanych od Boga darów, rozwijania ich i wykorzystywania w służbie innym.

– Każdy z nas ma jakiś talent – rozpoczął kaznodzieja, zauważając, że nie zawsze potrafimy dostrzec w sobie to, co otrzymaliśmy. Niektórzy bez trudu wymienią kilka swoich uzdolnień, inni natomiast zapytają: „Gdzie ja mam talent? Jak ja mogę mieć talent?”. Tymczasem warto przyjrzeć się różnym jego rodzajom, ponieważ nie wszystkie muszą być oczywiste.

Ks. Żuber przypomniał, że najczęściej, gdy mówimy o talentach, myślimy o zdolnościach artystycznych, takich jak śpiew, malarstwo czy inne dziedziny sztuki. Są także talenty sportowe, organizacyjne i rozmaite predyspozycje przydatne w codziennym życiu. Można mieć „żyłkę do interesu”, umiejętność gromadzenia ludzi wokół siebie, zdolność organizowania wydarzeń czy odnajdywania się w różnych sytuacjach.

Kaznodzieja zwrócił jednak uwagę również na talenty duchowe, o które trzeba szczególnie zadbać. Przywołał owoce Ducha Świętego wymienione przez św. Pawła w Liście do Galatów: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność i opanowanie. Wśród duchowych darów wymienił także empatię, dzięki której człowiek potrafi dostrzec drugiego i odpowiedzieć na jego potrzeby.

Nawiązując do Ewangelii o talentach, ks. Żuber wyjaśnił, że w czasach Jezusa talent był jednostką miary masy. W zależności od rodzaju kruszcu mógł ważyć około 20–40 kilogramów, a jego wartość była uzależniona od tego, czy chodziło o srebro, złoto czy miedź. W przypowieści talent staje się jednak czymś więcej niż tylko określoną ilością cennego kruszcu. Jest symbolem daru powierzonego człowiekowi po to, by o niego zadbał i go pomnożył.

– Jaki jest mój talent? Czasami nie chcemy się do tego przyznać sami przed sobą. Czasami jest wygodnie myśleć, że nie mam żadnych talentów, bo jeśli nie mam żadnych talentów, to nie mam żadnej odpowiedzialności. To niczego nie muszę pomnażać, to Bóg nie może we mnie niczego oczekiwać – mówił.

Zachęcał, by uważniej przyglądać się własnemu życiu i dostrzegać również te zdolności, które zauważyli w nas inni. Być może ktoś kiedyś powiedział, że pięknie śpiewamy, dobrze poradziliśmy sobie w trudnej sytuacji albo potrafimy w wyjątkowy sposób zatroszczyć się o drugiego człowieka. Takie sygnały mogą pomóc odkryć własny talent, także ten duchowy.

– Jest coś, za co jestem odpowiedzialny i co muszę pomnożyć, bo Pan na końcu czasu zapyta mnie o to, jak sobie poradziłem – podkreślał kanclerz wrocławskiej kurii.

W dalszej części homilii ks. Żuber zwrócił uwagę na dwie postawy, które mogą przeszkodzić w rozwijaniu otrzymanych darów. Odwołując się do słów z przypowieści: „Sługo zły i gnuśny”, przywołał interpretację św. Hieronima, według którego Jezus potępił w ten sposób dwie cechy: niedbalstwo i pychę.

Pierwsza z nich wiąże się z lenistwem i zaniedbywaniem własnych możliwości. Kaznodzieja przypomniał, że czym innym są naturalne predyspozycje, a czym innym praca, którą trzeba włożyć w ich rozwój.

– Nie wystarczy mieć talentu. Myślę, że na świecie jest wiele osób, które potrafią pięknie śpiewać, mają talenty muzyczne i nigdy nie wezmą do ręki instrumentu, nie staną w chórze, bo albo nie wiedzą, albo im się nie chce, albo mają inne rzeczy do roboty – zauważył.

Podobnie jest z innymi zdolnościami. Ktoś od dawna nosi w sercu pragnienie podjęcia studiów, ukończenia kursu czy uczestnictwa w warsztatach, ale ciągle odkłada tę decyzję. Pojawiają się wątpliwości, czy to odpowiednia droga, czy warto podejmować wysiłek. Tymczasem właśnie tam może kryć się talent, który czeka na rozwinięcie.

Drugą przeszkodą jest pycha, która przekonuje człowieka, że osiągnął już wszystko i nie ma nad czym pracować. – Wmawia nam, że już jesteśmy najlepszą wersją siebie i nie ma nic więcej do zrobienia – przestrzegał ks. Żuber.

Podkreślił, że człowiek nigdy nie powinien uznawać własnego rozwoju za zakończony. Skoro został stworzony na obraz i podobieństwo Boga, zawsze może bardziej się do Niego upodabniać. Dotyczy to zarówno umiejętności, jak i relacji z innymi ludźmi.

– Nigdy nie jestem tak doskonały, żebym nie mógł rozwijać moich talentów bardziej, żebym nie mógł być lepszym mężem, lepszą żoną, lepszą matką, ojcem – mówił. Podobnie nigdy nie jest tak, że nie możemy śpiewać lepiej, doskonalić gry na instrumencie czy rozwijać sportowych umiejętności. Zawsze możemy też bardziej kochać, być cierpliwymi, opanowanymi, łagodnymi i miłosiernymi.

Wskazując pozytywną drogę rozwijania talentów, kaznodzieja odwołał się do pierwszego czytania, w którym przedstawiona została niewiasta dzielna, pracująca ochoczo swoimi rękami. Zwrócił uwagę na znaczenie tego obrazu: nie chodzi jedynie o wykonywanie obowiązków, ale o wkładanie w nie serca i miłości.

– Połączyć te naturalne predyspozycje, które mam, z sercem, które też mam jako człowiek. Włożyć miłość w to, co robię – zachęcał.

Postawił przy tym słuchaczom konkretne pytania dotyczące codzienności. Czy idąc do pracy i wracając do domu, człowiek kieruje się sercem, które chce kochać, dawać siebie i czynić dobro? Czy też traktuje kolejne zadania jako zło konieczne, obowiązek, który trzeba po prostu odhaczyć?

– Czy wkładam serce, czy wkładam siebie, czy łączę te moje predyspozycje właśnie z moim sercem, traktuję to jako powołanie życiowe? – pytał. Podkreślał, że każde miejsce i każda sytuacja mogą stać się przestrzenią czynienia dobra, jeśli człowiek podejmuje swoje zadania z miłością.

Drugim warunkiem pomnażania talentów jest wytrwałość. Ks. Żuber nawiązał w tym miejscu do warsztatów, które odbywały się w parafii, przypominając, że rozwijanie umiejętności wymaga konsekwencji, koncentracji i uważności. Bez systematycznej pracy nawet największe predyspozycje mogą pozostać niewykorzystane.

– Konsekwencja i koncentracja, uważność i wytrwałość. Inaczej te talenty mogą nam się gdzieś pogubić – podkreślał.

W homilii pojawił się jeszcze jeden wymiar ewangelicznej przypowieści. Kaznodzieja zwrócił uwagę na słowa Jezusa: „Kto ma, temu będzie dodane, a temu, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma”. Przypomniał, że podobne zdanie pojawia się w Ewangelii według św. Mateusza również w kontekście przypowieści o Królestwie Bożym i poznawania Bożych tajemnic.

W tym miejscu wskazał na dar, który jest wspólny dla wszystkich uczestników liturgii: poznanie Boga i przyjęcie Dobrej Nowiny.

– Talentem, który jest wspólny dla nas wszystkich, jest to, że poznaliśmy Boga. Że została nam ogłoszona dobra nowina, że Jezus Chrystus, Syn Boży, stał się człowiekiem, przyszedł na ten świat z miłości do nas. Umarł na krzyżu dla naszego zbawienia, żeby nas wyzwolić z grzechu – mówił.

Przywołał również doświadczenie wielkich spotkań ewangelizacyjnych, podczas których ludzie z entuzjazmem i radością przyjmują wiadomość o zmartwychwstaniu Chrystusa. To właśnie ta prawda stanowi centrum chrześcijańskiej wiary i dar, który nie może pozostać wyłącznie osobistym doświadczeniem.

– I to jest talent, który jest nam też powierzony. I co my z nim zrobimy? Czy ten talent pomnożymy? Czy przekażemy wiarę naszym dzieciom, naszym bliskim? Czy będziemy się zachowywać po chrześcijańsku? Czy będziemy naśladować Chrystusa tam, gdzie mieszkamy, tam, gdzie pracujemy? – pytał ks. Żuber.

Przypomniał, że pomnażanie daru wiary dokonuje się nie tylko przez słowa, ale przede wszystkim przez codzienne postępowanie. Przywołał wskazania św. Pawła dotyczące życia chrześcijańskiego, w tym wezwanie do unikania sporów. Zaznaczył, że chrześcijanin nie powinien szukać konfliktów ani usprawiedliwiać własnego udziału w nich, lecz konsekwentnie żyć według Ewangelii.

Na zakończenie wrócił do głównej myśli homilii: każdy otrzymał od Boga jakiś talent, ale samo jego posiadanie jest dopiero początkiem drogi. Potrzebne są praca, pokora, miłość, konsekwencja i wytrwałość. Dotyczy to zarówno zdolności artystycznych i muzycznych, jak i najważniejszego daru wiary, który każdy chrześcijanin jest wezwany przekazywać dalej.

– Potrzebna jest konsekwencja i koncentracja, żeby ten talent pomnożyć, żeby usłyszeć na końcu: „Dobrze, sługo dobry i wierny. Byłeś wierny w niewielu rzeczach, nad wieloma cię postawię. Wejdź do radości twego Pana” – zakończył ks. Piotr Żuber.

Niedzielna Eucharystia była zwieńczeniem kilkudniowych warsztatów Dzieła Muzycznego Synodu Archidiecezji Wrocławskiej, które od piątku gromadziły uczestników w parafii pw. Trójcy Świętej. Wspólna modlitwa i muzyczna posługa podczas liturgii stały się także okazją do praktycznego wykorzystania i rozwijania talentów, o których w homilii mówił kanclerz wrocławskiej kurii.