O tym, że wiara nie może pozostawać jedynie deklaracją, ale powinna przekładać się na konkretne dobro, mówił abp Kupny na wrocławskich Swojczycach. Zwrócił uwagę na odpowiedzialność za otrzymane od Boga talenty, rodzinę i wspólnotę. Podkreślił, że problemem człowieka jest nie tylko popełniane zło, ale również dobro, którego nie czyni, choć mógłby i powinien.
W homilii arcybiskup nawiązał do przypowieści o talentach z Ewangelii według św. Mateusza. Zwrócił uwagę, że zawarte w niej przesłanie prowadzi do jednego z najważniejszych pytań, jakie człowiek powinien sobie postawić: co uczynił z tym, co otrzymał od Boga?
– Chrystus nie pyta nas jedynie o to, jak wiele osiągnęliśmy, ale o coś znacznie ważniejszego: czy pomnożyliśmy dobro, które zostało nam przez Niego powierzone? Co z tym dobrem zrobiliśmy? – mówił metropolita.
Przypomniał, że gospodarz z ewangelicznej przypowieści każdemu ze sług powierzył majątek stosownie do jego możliwości. Jeden otrzymał pięć talentów, drugi dwa, a trzeci jeden. Istotne jest jednak to, że żaden nie został pominięty. Każdy otrzymał coś, za co miał być odpowiedzialny.
– Tak jest i w naszym życiu. Każdy z nas otrzymał inny zestaw darów. Nie wszyscy mamy takie same możliwości czy zdolności, ale każdy otrzymał coś, co jest jego osobistym zadaniem i odpowiedzialnością. Bóg nie będzie nas rozliczał z tego, czego nam nie dał, ale z tego, co uczyniliśmy z darami, które nam powierzył – wyjaśniał abp Kupny.
Zachęcał, by nie porównywać swojego życia z życiem innych ludzi. Takie zestawianie osiągnięć, możliwości i sukcesów często prowadzi bowiem do zazdrości, rozgoryczenia czy poczucia krzywdy. Człowiek zaczyna wówczas uważać, że jego życie jest mniej wartościowe, ponieważ nie osiągnął tyle, co inni.
– Pamiętaj, droga siostro, drogi bracie, nie musisz być kimś innym. Możesz być sobą. Nie musisz żyć cudzym życiem. Masz być wierny temu, co Bóg ci dał, do czego cię powołał – podkreślał hierarcha.
Metropolita zwrócił uwagę na postawę trzeciego sługi, który ze strachu zakopał powierzony mu talent. Wytłumaczył, że kierował się fałszywym obrazem swojego pana. Nie ufał mu, dlatego wolał nie podejmować żadnego ryzyka. W tej postawie abp Kupny dostrzegł również jeden z dramatów współczesnego człowieka.
– Można zakopać talent pod warstwą wygodnictwa, może egoizmu. Można zakopać swoje zdolności po to, żeby nie służyć nimi innym – zauważył.
Wskazywał, że człowiek może zakopać talent odwagi, gdy boi się stanąć w obronie prawdy, talent wiary, gdy wstydzi się przyznać do Chrystusa, czy talent miłości, gdy zamyka serce na potrzeby drugiego człowieka. Małżonkowie mogą zaniedbać odpowiedzialność za rodzinę i wychowanie dzieci, a parafianie – za wspólnotę, Ojczyznę i dobro wspólne.
– Trzeba to powiedzieć jasno: nie tylko zło, które czynimy, jest problemem naszego życia. Nie tylko to, że jesteśmy słabi i czynimy zło. Problemem jest także dobro, którego nie czynimy, którego zaniedbujemy, chociaż moglibyśmy i powinniśmy je uczynić – zaznaczył.
Pytał, jak wiele dobra pozostaje niewykorzystanego, ponieważ człowiek nie chce podjąć odpowiedzialności, zaangażować się lub wyjść poza własną wygodę. Przestrzegał przed wiarą, która nie znajduje odzwierciedlenia w codziennym postępowaniu.
W tym kontekście przywołał także pierwsze czytanie liturgiczne z Księgi Przysłów, przedstawiające obraz dzielnej niewiasty. Jej wartość przewyższa perły, jest pracowita, troszczy się o dom i podejmuje codzienne obowiązki. Szczególnie wymowne jest jednak zdanie mówiące o jej otwartości na potrzebujących: „Otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce”.
Zdaniem arcybiskupa ten obraz doskonale współgra z ewangeliczną przypowieścią o talentach. Człowiek, który rzeczywiście pomnaża otrzymane dary, nie żyje wyłącznie dla siebie. Jego zdolności, praca, czas i możliwości stają się również darem dla innych – bliskich i całej wspólnoty.
– Do czego służą nasze talenty? Czy tylko temu, żeby nam było lepiej, żebyśmy więcej zarabiali, więcej posiadali i znajdowali uznanie w oczach ludzi? Czy może także temu, żebyśmy potrafili więcej kochać, bardziej i skuteczniej pomagać, wnosić więcej dobra w życie innych? – pytał.
Podkreślił, że prawdziwa miara ludzkiego życia nie polega na tym, ile człowiek zgromadził, ale ile dobra pozostawił po sobie. Często uświadamiamy to sobie dopiero wtedy, gdy stoimy nad grobem bliskiej osoby i zaczynamy dostrzegać, jak wiele dobra po sobie pozostawiła.
– Talenty otrzymane od Boga nie są tylko naszą prywatną własnością. Są nam powierzone po to, żebyśmy nimi sobie wzajemnie służyli. Służyli naszym bliskim, wspólnocie, w której jesteśmy i którą tworzymy – mówił abp Kupny.
Zachęcał wiernych, by każdy zadał sobie konkretne pytania dotyczące własnego zaangażowania. Czy w mojej rodzinie jest więcej dobra dzięki temu, że w niej jestem? Czy jest go więcej w parafii, której jestem członkiem? Czy moja obecność wnosi coś dobrego w życie innych?
– Nie wystarczy powiedzieć: nikogo nie skrzywdziłem, nikomu nie uczyniłem nic złego. Chrześcijaństwo wymaga czegoś więcej. Wymaga czynienia dobra – przypomniał.
Wierność w codzienności wielka w oczach Boga
W dalszej części homilii metropolita zwrócił uwagę na słowa skierowane przez gospodarza do dwóch wiernych sług: „Dobrze, sługo dobry i wierny. Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię. Wejdź do radości twego pana”.
Jak podkreślił, nie chodzi jedynie o sukces czy osiągnięcia, ale o ostateczny cel ludzkiego życia, którym jest wejście do radości Boga. Bóg nie mierzy człowieka ludzką miarą, nie porównuje go z innymi i nie oczekuje od wszystkich takich samych rezultatów.
– Na każdego patrzy indywidualnie i oczekuje wierności. Można nie dokonać wielkich rzeczy w oczach świata, a być wielkim w oczach Boga – zaznaczył arcybiskup.
Jako przykład wskazał matkę, która przez całe życie wiernie troszczy się o rodzinę, oraz ojca, który uczciwie pracuje i bierze odpowiedzialność za swoich bliskich. Takie postawy również są pomnażaniem talentów, ponieważ polegają na wiernym wypełnianiu codziennego powołania.
Hierarcha zauważył, że świat często nie dostrzega takiej wielkości. Nie pokazują jej media, nie przyznaje się za nią nagród ani wyróżnień. Nie oznacza to jednak, że pozostaje niezauważona.
– Może nagrodą jest miłość, uczucie w sercu bliskiej osoby. Nie otrzymujemy za taką wierność żadnych nagród, ale Bóg ją widzi. Bóg ją widzi. I kiedyś usłyszymy najważniejsze słowa naszego życia: „Dobrze, sługo dobry i wierny. Wejdź do radości twego pana” – mówił abp Kupny, zachęcając, by właśnie te słowa stały się największym pragnieniem każdego chrześcijanina.
Pod koniec homilii arcybiskup zwrócił uwagę, że gospodarz z przypowieści, powierzając sługom swój majątek, okazał im ogromne zaufanie. Podobnie Bóg ufa człowiekowi, powierzając mu świat, drugiego człowieka i codzienne zadania.
– Bóg powierza nam świat. Czyni nas współpracownikami w dziele budowania dobra. Powierza nam drugiego człowieka, naszych bliskich i ma do nas zaufanie. Ale z tym zaufaniem musi iść w parze odpowiedzialność za dary, które od Niego otrzymujemy – podkreślał metropolita.
Dlatego, jak zaznaczył, nie można pozostawać obojętnym wobec pytań o zaangażowanie w życie parafii, Kościoła i społeczeństwa. W tym kontekście nawiązał bezpośrednio do wydarzenia, które zgromadziło wiernych na Swojczycach.
– Cieszę się, że dzięki waszemu zaangażowaniu udało się wykonać wszystkie te prace. To także moja radość, że mogę być teraz świadkiem ich końcowego efektu – powiedział, odnosząc się do zakończonego remontu fasady świątyni.
Wspólne przedsięwzięcie parafian stało się konkretnym przykładem wykorzystania talentów i odpowiedzialności za wspólnotę. Nie chodzi bowiem wyłącznie o materialny efekt przeprowadzonych prac, ale również o gotowość do współdziałania, podejmowania wysiłku i troski o dobro, które służy wszystkim.
Na zakończenie abp Kupny wskazał, jakich chrześcijan potrzebuje dziś Kościół. Podkreślił, że nie wystarczy zachowywać wiary jedynie dla siebie. Potrzeba ludzi, którzy będą mieli odwagę świadczyć o niej w codziennym życiu.
– Potrzebujemy odważnych chrześcijan, którzy nie będą ukrywać swojej wiary. Potrzebujemy rodzin, które nie zrezygnują z przekazywania dzieciom Ewangelii. Potrzebujemy młodych ludzi, którzy nie będą wstydzić się wartości, na których budują swoje życie. Nie będą wstydzić się tego, że uczestniczą w niedzielnej Eucharystii, uczęszczają na katechezę. Potrzebujemy właśnie takich ludzi. Potrzebujemy ludzi sumienia. Takich wiernych potrzebuje Kościół – zakończył metropolita wrocławski.