Spotkania są okazją nie tylko do wspólnej modlitwy i formacji duchowej, ale także do budowania więzi między osobami konsekrowanymi z różnych zgromadzeń i zakonów. Jak podkreśla s. Marietta Miksa CDC, ich ważnym wymiarem jest wzajemne poznawanie się, dzielenie doświadczeniem i odkrywanie bogactwa życia zakonnego.
– To takie comiesięczne spotkania dla sióstr, aby mogły się spotkać, porozmawiać, podzielić sobą i budować jedność w różnorodności. Siostry z różnych zgromadzeń mogą dzielić się doświadczeniem życia zakonnego, wspólnie się modlić i pokazywać, że pomimo różnych charyzmatów, a może właśnie dzięki nim, zmierzamy pięknymi, różnokolorowymi drogami do jednego celu, którym jest Bóg – wyjaśnia s. Marieta ze Zgromadzenia Bożego Serca Jezusa we Wrocławiu.
Każde spotkanie odbywa się w innym miejscu, najczęściej w domu zakonnym, który otwierają siostry z danego zgromadzenia. Również prelegenci zmieniają się co miesiąc. Dzięki temu dni skupienia mają nie tylko wymiar formacyjny, ale także rodzinny i integracyjny.
Tym razem uczestniczki zgromadziły się na wspólnej modlitwie, Eucharystii i agapie, a następnie wysłuchały konferencji o. Oskara Maciaczyka OFM. Franciszkanin zachęcał, by w przeżywaniu powołania zakonnego nie zatrzymywać się na samym wypełnianiu obowiązków, lecz odkrywać głębię relacji z Chrystusem.
– Chrystus nie może pozostać postacią z literatury. Nie chodzi o to, żeby tylko mówić o Jezusie, ale żeby tak Nim przesiąknąć, tak Nim przeniknąć, by uwierzyć, że On patrzy na wszystko moimi oczami – mówił zakonnik.
Zwrócił uwagę, że Jezus zna codzienność każdej osoby konsekrowanej: widzi, jak funkcjonuje we wspólnocie, co robi, co mówi, z kim się spiera. Nie jest jednak jedynie obserwatorem ludzkich zachowań. Zaprasza do czegoś więcej – do patrzenia na świat Jego oczami, czystym spojrzeniem, wolnym od uprzedzeń i egoizmu.
W dalszej części konferencji franciszkanin przypomniał, że śluby zakonne są w swojej istocie przymierzem, a każda relacja, także ta z Bogiem, może przechodzić przez kryzysy. Dlatego ważne jest, by w przeżywaniu konsekracji przejść od myślenia kategoriami powinności, nakazów i zakazów do odkrywania osobistego pragnienia miłości i wierności.
– Tam, gdzie ludzie żyją we wspólnocie, muszą istnieć zasady. Jeśli ich zabraknie, zaczynamy się kłócić. W życiu zakonnym wymagania te wyrażają się między innymi w ślubach ubóstwa, czystości i posłuszeństwa – zauważył o. Maciaczyk.
Wyjaśniał, że konstytucje i statuty poszczególnych zgromadzeń są potrzebne między innymi dlatego, że człowiek doświadcza własnej grzeszności i nie zawsze potrafi kierować się miłością. Tymczasem właśnie miłość jest najgłębszym wypełnieniem prawa.
– Kto kocha, ten już wypełnia wszystkie prawa. Widzimy to w Jezusie, który żył miłością do końca. Nie bronił się przed krzyżem. Do końca umiłował Boga Ojca i człowieka. Gdybyśmy potrafili kochać tak jak Jezus, żadne punkty, paragrafy i artykuły nie byłyby potrzebne – podkreślał.
Franciszkanin odniósł się również do współczesnej niechęci wobec wymagań i ograniczeń. Człowiek nie lubi, gdy ktoś mu czegoś zakazuje lub coś nakazuje, szczególnie jeśli wydaje mu się, że stawiane wymagania są niemożliwe do spełnienia. Traktuje to jak formę zniewolenia. Tymczasem chrześcijańska droga nie zaczyna się od zakazów, ale od doświadczenia miłości Boga.
– Bóg jest miłością. Stworzył nas i kocha. Robi wszystko, abyśmy byli szczęśliwi. Nigdy o nas nie zapomni. Jego miłość przekracza naszą wyobraźnię. Wyprowadza nas z ciemności i prowadzi ku światłości – przypominał o. Oskar Maciaczyk.
Po konferencji uczestniczki miały możliwość adoracji Najświętszego Sakramentu i skorzystania z sakramentu pokuty i pojednania. Był to czas osobistej modlitwy, refleksji i powrotu do źródła powołania.